Route-66 vervolgen
 

Helaas hebben we weinig van Kingman kunnen zien, maar toen we moesten tanken konden we toch nog wat leuke plaatjes schieten. Zeker de muurschildering op het museum was een foto waard.

We vervolgden de Route-66 zo veel mogelijk (hier en daar moeten we toch de High Way of Interstate pakken) om de leuke stadjes langs deze route te kunnen bewonderen. In volgorde van de route noem ik Hackberry met de Chevrolet Corvette, Seligman en Williams. We stopten in dit prachtig plaatsje wat de sfeer van vroeger nog steeds uitademt. Aan het begin werden we ‘los gelaten’ zodat iedereen zijn/haar eigen gang kan gaan. Ik had al gauw een klein motorzaakje in de gaten en stopte daar om te gaan praten met de eigenaar, John. Hij had in de etalage een hele mooie Hodaka (Japanse) motorfiets staan. Ik vroeg hem voor onderdelen voor mijn nog te restaureren, uit 1967 stammende Honda-CL125A. Hij noteerde mijn e-mail en zou op zoek gaan. Ook liet hij mij nog wat zien van motoren.

Ook ik ben rond gaan lopen daarna en plots kwam Eugenie mij roepen omdat Mats bij de oude barbier (85 jaar), Angel Delgadillo zijn baard wilde gaan laten scheren. Hilarisch!

Hij moest plat in de stoel gaan leren en met het mes werd hij geschoren en daarna in zijn gezicht gemasseerd Hij zag er weer keurig uit (babyface volgens de barbier).

We zouden om 12.00 uur aan het eind van het plaatsje verzamelen om de weg naar Williams te vervolgen, maar het werd wat later door bovenstaande actie.

In Williams wilden we gaan eten. Zo gezegd namen wij plaats (Marian en Mats, Eugenie en Ewout, Jacqueline en mijn persoontje. We hadden de bestelling gedaan. Even later voegden ook een aantal anderen zich bij ons op het terras. Het eten werd bij hen keurig opgediend en wij kregen allen water en 2 cappuccino’s. Na een half uur vroegen we waar het eten bleef: ja we hebben het druk, het komt er aan. Iedereen had al gegeten en na een uur stapten wij op. Toen ging er iets fout. Er kwam iemand van het restaurant aangehold en vond dat wij het eten toch moesten betalen. Jacqueline werd behoorlijk boos en zei hem dat er niets betaald zou worden. Het is geen manier om een aantal mensen 1 uur te laten wachten terwijl het eten er nog niet was. Hij dreigde met de politie, maar daar was Jacqueline niet van onder de indruk. Eugenie betaalde samen met mij wel de cappuccino’s en uiteindelijk droop hij af. Nu moesten we toch nog eten en in een klein winkeltje kochten we maar wat sandwiches, yochurt en een banaan.

We vervolgden onze weg, maar helaas ging dat niet over de route, maar over de Interstate. Daar was ik niet zo gelukkig mee omdat er een forse wind stond die mijn motor behoorlijk instabiel maakte. Voor waar geen pretje, maar we kwamen uiteindelijk in Flagstatt aan bij het hotel. We blijven hier 2 nachten, omdat we morgen naar de Grand Canyon gaan.

Vanuit Kingman via de Route-66 naar Flagstatt

woensdag 23 mei 2012